Beskid Śląski

O paśmie

Beskid Śląski tworzą dwa pasma biegnące z północy na południe, rozdzielone doliną Wisły. Na zachodzie leży Pasmo Stożka i Czantorii, którym biegnie granica z Czechami i dział wód między Wisłą a Odrą. Na wschodzie wznosi się Pasmo Wiślańskie z Baranią Górą, Skrzycznem, Klimczokiem i Szyndzielnią. Od Beskidu Żywieckiego pasmo oddzielają Przełęcz Zwardońska i dolina Soły, a od Beskidu Małego – Brama Wilkowicka.

To góry mocno zalesione, zbudowane głównie z piaskowców. Dawne lasy bukowo-jodłowe w dużej części zastąpiły sadzone świerczyny. Beskid Śląski ma największe w polskich Beskidach skupisko jaskiń, w tym dwie najdłuższe jaskinie polskich Karpat fliszowych: Wiślańską i Miecharską. Żyją tu m.in. wilk i ryś, a okresowo pojawia się niedźwiedź. Dużą część pasma obejmuje Park Krajobrazowy Beskidu Śląskiego.

Większa część pasma należy do Śląska Cieszyńskiego, a wschodnie stoki – do Żywiecczyzny. Mieszkali tu górale śląscy i żywieccy, którzy utrzymywali się z pasterstwa; w Istebnej przetrwało wiele drewnianych chałup. Turystyka rozwinęła się na przełomie XIX i XX w.: w 1897 r. Beskidenverein otworzył schronisko na Szyndzielni, a w 1909 r. w Cieszynie powstało polskie Towarzystwo Turystyczne „Beskid”. Dziś pasmo jest gęsto zaludnione i dobrze skomunikowane, a Wisła, Szczyrk i Ustroń to ośrodki turystyki i wypoczynku.